Miss Mojito's World

Het is weer eens zover… ieder jaar gaat mijn bioritme op een bepaald moment rebels in staking. Dit fenomeen manifesteert zich enkele weken voor het aanbreken van mijn jaarlijkse vakantie. Onder vakantie dien je wel te verstaan de ‘grote’ vakantie waarbij je niet gewoon enkele daagjes van je vrijheid geniet maar heerlijk een drietal weken verstek geeft…

Mijn gehate wekker loopt iedere werkdag rond kwart na zes af om mij met ongekende wreedheid uit mijn dromen weg te rukken en terug te roepen naar de realiteit. Meestal onderga ik dit noodlot gedwee, als het even meezit geholpen door een stralend zonnetje want dat helpt.

Maar nu mag het onding beepen, rinkelen of vrolijke deuntjes op mij lanceren zoveel het maar wil, mijn brein is gewoonweg vastbesloten iedere oproep voor acht uur te negeren! Het is een soort van ‘Pavlov-reactie’ die ik gewoonweg niet onder controle heb. 

De wekker naast mijn bed wordt steevast iedere morgen -nog voor hij afloopt!- de mond gesnoerd.  Ik kan mij daar niks van herinneren maar ik doe het wel! Omdat ik niet steeds een uur te laat op appel wil verschijnen, ben ik maar overgegaan tot drastische maatregelen: naast de gewone wekker wordt mijn mobieltje ingesteld want met twee staan ze sterker… Een fantastisch systeem…dat twee dagen helpt… Moeiteloos baant mijn arm zich een weg naar mijn GSM, de ’snooze’-functie wordt met een kleine vingerbeweging ingesteld en voor de volgende tien minuten is de rust wedergekeerd… Mijn protesterende bioritme vindt het maar een kleintje deze handeling zo’n tiental keren uit te voeren en na een uur gaat het ding helemaal plat…geen gebeep meer…een vogel voor de kat! 

De volgende stap is hier een logisch gevolg van: leg de telefoon buiten handbereik en je moet automatisch het bed uit om het alarm het zwijgen op te leggen. Heus, ik was onder de indruk van mijn eigen uitvinding! Het was dan ook uitermate efficiënt tot mijn getergde, naar vakantie-hunkerende lichaam resoluut in de tegenaanval ging… Een been uit bed, een duikvlucht naar het dressoir en een val achterwaarts mèt GSM terug op het zachte hoofdkussen! Ondertussen fluistert een venijnig duiveltje binnenin dat ik heus nog wel vijf minuutjes rustig ‘wakker’ kan worden want er is weinig verkeer op de weg dankzij de massieve uittocht naar zonnige vakantieoorden… Het duiveltje wint het pleidooi meestal…

Wat nu? Antwoord: verhuis de telefoon van het dressoir naar de halkast… de weg wordt steeds langer dus het loont de moeite niet meer om dan terug naar de slaapkamer te sloffen… Klinkt simpel, nietwaar? Zo gezegd, zo gedaan… Ik heb nog nooit zo heerlijk lang geslapen op een werkdag! Een goede tip voor iedereen die overgaat tot zulke wanhoopsdaden: test het geluidsvolume vooraleer je de GSM in de gang dumpt!

Ik heb mij er ondertussen maar weer eens bij neergelegd: dit kat-en-muisspel met de wekker zal nog duren tot september, tot de dag des vrijheid aanbreekt!
Tot dan bedenk ik alle mogelijk manieren om mij zo vlug mogelijk presentabel te maken, duwt mijn voet iets harder het gaspedaal in en bedank ik mijn werkgever die het lumineuze idee had flexibele werkuren in te voeren en Thomas Cook voor het evacueren van horden weggebruikers…

Zou de wereld geen gelukkigere plek zijn indien de prikklok wordt afgestemd op de innerlijke klok?

Tikkende groetjes,

Miss Mojito

Ik ben een geboren en getogen Gentse en ik ben trots op mijn geboortestad! Heus, tot op de dag van vandaag vind ik het nog steeds een prachtige stad met een overdaad aan fantastische architectuur, heerlijke gastronomie en ondanks alles, nog niet verpest door de gevolgen van het massatoerisme.

Maar toch, anderzijds moet ik ook schuld bekennen: ergens ben ik ook een miniverraadster, een uitwijkelinge die zo’n negental jaar geleden het historische Gent inruilde voor het kosmopolitische Brussel… En het onwaarschijnlijke werd in een oogwenk een feit: ik was in een mum van tijd totaal verkocht aan de grijze, lawaaierige grootstad met z’n bonte mengeling van culturen, z’n monsterfiles, zijn parken gehuld in een smoglaagje, de bakstenen mastodonten die overal letterlijk bovenuit torenen en nog zoveel meer…

“Vreemd” zal u zeggen, misschien wel, but what can I say? I’m a big city girl!  Ik vind het zalig: op een zonnige dag een bakje koffie slurpen op een terras en ondertussen stiekem luistervinken en gesprekken in X aantal vreemde talen opvangen, na een heftige werkdag vliegensvlug richting AB spurten om op de valreep nog een concertje mee te pikken, op zaterdag drummen in de Nieuwstraat te midden van een zee kooplustigen, vechten om een plekje op de St. Géry en toeristen de weg wijzen naar het oh-zo-grote-boegbeeld Manneke Pis… echt, ik zou het nog moeilijk kunnen missen!

Maar alles heeft z’n prijs, of het nu letterlijk is of figuurlijk. Letterlijk is het in Brussel jammer genoeg zeker: sinds ik naar het Brusselse uitweek, hebben de huurprijzen een ijzingwekkende spurt genomen. De prijs van een studiootje geeft je vandaag de dag al koude rillingen, over appartementen en huizen nog maar gezwegen! Jammer, want steeds meer mensen zoeken hun toevlucht naar eurovriendelijkere oorden en op deze manier verliest Brussel toch stukje per stukje een deel van haar eigenheid. Ik ben bij de gelukkigen die bijna een decennium geleden hun plekje hebben veroverd en voorlopig staat mijn vlag nog steeds stevig op MIJN berg geplant.  Bedankt, dearest landlord…

Een andere nadeel z’n de bovenvermelde monsterfiles. Nu mag ik over het algemeen niet klagen want al bij al blijf ik nog grotendeels gespaard en zit ik niet iedere dag schuimbekkend en worstelend met verdoken verkeersagressie achter m’n stuur gepind. Maar soms…soms zijn er weken dat je in één keer een dosis krijgt waar je ruimschoots mee toekomt tot Godot zijn opwachting maakt. Zoals deze maand…

Het begon vorige week met de betogingen. Al m’n sympathie voor de taxibestuurders, truckers en boeren die zo moedig voor het goede doel kwamen aanrijden en in drom naar het Jubelpark aanzetten… iemand moet z’n stem laten horen en zij hebben het voor ons allen gedaan… omdat ik nu toch wel net in de Europese wijk gehuisvest ben, toog ik dus voor dag en dauw met slaapogen naar kantoor… vele koffietjes verzachtten het ochtendleed…en vele koffietjes verzachtten het avondleed toen ik zo laat mogelijk de aftocht naar huis blies… Behalve een overdosis cafeïne, geen noemenswaardige problemen. Maar toen ik vol overmoed de tunnel richting centrum naderde begon mijn nekhaar rechtop te staan want het lichtpaneel meldde onverbiddelijk dat er ‘s anderdaags een tweedaagse EU-top zou plaatsvinden… Binnensmonds gevloek maar goed, het scenario herhaalde zich nog twee dagen. Koffietjes en veel geduld tijdens de avondspits.  Na een voorsmaakje van drie dagen naderende verkeersagressie was ik dus ronduit opgelucht dat het weekend was en daarmee ook een einde kwam aan de bewogen verkeerssituatie.

Deze morgen trok ik -opnieuw met slaapogen want het was maandag- richting werk. De eerste file op amper 5 stappen van mijn voordeur had me moeten waarschuwen maar mijn half ingeslapen brein registreerde de waarschuwingen niet. Geen alarmbelletje dus. Na een half uurtje aanschuiven voor amper 1 km begon mijn hele arsenaal inwendige alarmbellen echter te loeien als gek… te laat… de neus van mijn wagen stond plotseling voor een horde vrachtwagens die de toegang tot ‘mijn tunnel’ naar de E40 onverbiddelijk blokkeerde… Terwijl de mist in mijn hoofd vliegensvlug oploste, herinnerde ik mij hoe de supergeluimde Donna-presentator die ochtend had gemeld dat de Belliard-tunnel voor werken was afgesloten. Verwarde blik richting tunnel: dit is toch niet de Belliard-tunnel?! Of wel soms?! Tja, hiervoor moet je dus trots negen jaar in Brussel wonen, nietwaar? Ondertussen hoorde ik een nieuwe, ook supervrolijke presentator melden dat de Montgomery-tunnel ook was afgesloten! Is dit dan de Montgomery-tunnel?! Huh? Aan het Jubelpark?? Vervolgens werd even happy aangekondigd dat er een ongeval had plaatsgevonden aan de Meiser… Een per een werd ieder alternatief onherroepelijk weggegrist…

Mijn konijnensprong van zeven kilometer via de autosnelweg veranderde deze morgen in een zenuwslopende tocht van twee uur! Ja…u leest het goed…twee uur voor zeven kilometer… Kamikaze chauffeurs wierpen hun camouflagepakje neer en toonden hun ware gelaat. Er werd volop getoeterd, gevloekt, met vuisten gewapperd, aan bumpers geplakt, voorbijgestoken met de wielen half op het trottoir, door rode lichten gereden, voetgangers genegeerd, politieagenten genegeerd, fietsers half platgereden…zelfs de moeder met kinderwagen moest als gek het zebrapad oversteken als ze ooit nog kleinkinderen wou zien… 

Toen ik om kwart na negen het werk eindelijk binnenstrompelde, parelde het zweet nog steeds in een gestadig stroompje langs mijn rug naar beneden…

Nog twee maand te gaan... meldde de sadistische Donna-presentator even blij…

Ik denk dat ik morgen maar eens ga genieten van een Brusselse zonsopgang…

Verkeersvriendelijke groetjes,

The Big City Girl with the countrystyle way of driving…

I just love it!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

YouTube - Afro Celt Sound System feat. Sinead O'Connor - Release
   

Ik las het in de krant vandaag: “Drie op vier kinderen hebben last van examenstress. Eén op zeven leerlingen heeft ‘veel’ last van stress, zes op tien ‘een beetje’ en één op tien vertoont daarnaast nog eens agressief gedrag.“

Meisjes schijnen er vatbaarder voor te zijn dan jongens. Meest voorkomende symptomen zijn zenuwachtigheid, slaapstoornissen, prikkelbaarheid en buikpijn…. Terwijl die arme kinderen zich te pletter werken (of dat toch verondersteld zijn te doen) om alle leerstof in hun hersenpan op te slaan, heeft bovengenoemde stress bovendien nog een negatieve uitwerking op de mentale en cognitieve ontwikkeling…  Over de ironie van het lot gesproken…

Het deed mij denken aan één van de kinderrijmpjes vroeger: “Hoe meer ik leer, hoe meer ik weet… hoe meer ik weet, hoe meer ik vergeet…hoe meer ik vergeet, hoe minder ik weet…moeder, waarom leren wij dan?” of zoiets in dien aard (ik heb duidelijk ook veel moeten leren want de nood aan geheugensteuntjes wordt met de dag duidelijker!).

Ik heb het in ieder geval met ze te doen en kan me mijn eigen examenkoorts nog heel goed voor de geest halen! Hoe je op deze periode reageert, hangt natuurlijk nauw samen met je persoonlijkheid. Bij sommigen raakt het hun kouwe kleren niet, terwijl anderen op 1 juli dringend naar de manicure moeten… Ik hoorde alvast bij die laatste groep, maar dan vooral tijdens mijn studentenjaren…

De ‘blok’ ging bij mij gepaard met een aantal vaste waarden. Deze maakten het voor mij dan toch mogelijk om het stressniveau binnen de perken te houden.

Eén ervan was het overleven op liters ijscrème! Ijs was namelijk heel handig: op de eerste plaats is het natuurlijk de nummer 1 op het vlak van “comfort food” en dat kan je dan zeker gebruiken. Ten tweede is de examenperiode het uitgelezen moment om je buitensporig te vergrijpen aan alle dikmakers want je komt geen grammetje aan en ten derde kan je het met je neus boven de boeken oplepelen en dat bespaart kostbare tijd voor stresskippen zoals ik en ten laatste kan het niet koud worden als je het even laat staan want in het ergste geval eindig je met een milkshake en dat is ook mooi meegenomen…

Een tweede vaste gast was mijn walkman… Neen, zeker niet tijdens het studeren want dan werd het hele huishouden gedwongen een maand lang op de toppen van z’n tenen rond te trippen. Ook niet tussendoor om eventjes te ontspannen want dat woord werd verzwolgen door een zwart gat tot de zomervakantie aanbrak...maar wel om mee te nemen naar het examenlokaal. Voor een zenuwpees zoals ik was de wachttijd voor het examenlokaal namelijk een absolute dooddoener! Als ik ergens steevast een aanval voelde op m’n darmen dan was het daar wel. Die eindeloze opsomming over openstaande vraagstukken, de gissingen naar de komende examenvragen, de feilloze uiteenzetting van net dat ene hoofdstuk dat er bij jou maar niet in wou gaan, het overlopen van de reeds afgelegde examens… ga zo maar door…  Ik werd er hoorndol van! Het angstzweet verscheen op mijn voorhoofd, mijn hartslag steeg tot ongeziene hoogtes en in de gang met subtropische temperaturen begon ik te rillen als een espenblad! Het kwam dus neer op de keuze tussen oordoppen of muziek en dat laatste leek me toch net een tikkeltje aangenamer…

Wie school er achter deur nummer drie?  De ultieme mensenvriend: onze honden! Andere mensen deden het niet voor mij tijdens deze blokmarathon: of ik ergerde me blauw aan het feit dat zij lekker NIET hoefden te blokken en dus helemaal niet konden weten hoe vreselijk dat wel was, of ze zaten in hetzelfde schuitje dus na een kwartiertje solidariteit was het eindresultaat een nog dieper geworteld gevoel van zelfmedelijden…

Maar onze trouwe viervoeters, dat was een ander verhaal. In het holst van de nacht sloop ik m’n bed uit naar de salonkamer waar zij vrolijk kwispelden van zodra ik het licht aandeed, onaangedaan door hun verstoorde nachtrust. In een bolletje nestelde ik mij dan kreunend met een dik leerboek op de sofa. Onmiddellijk vleide zich zo’n pluizig, zacht hondelijfje tegen me aan. Multi-tasking is voor hen een fluitje van een cent: ze fungeren als dekentje voor je verkleumde voeten, als hoofdkussen als je het even te kwaad krijgt, als surrogaatvalium wanneer je hun rustige hartslag tegen je aanvoelt, als buddy wanneer je kameraadschap nodig hebt en zijn doeltreffender dan koffie om je weer klaarwakker te krijgen door je mee naar de tuin te lokken voor een ommetje…

Jaja, examenkoorts… ik ben toch blij dat ik dat nu niet meer ieder jaar hoef door te maken! Stress is er nog steeds maar krijgt voor de werkmens een totaal ander gezicht en wordt vast wel eens het onderwerp voor een toekomstige column…

In ieder geval veel succes toegewenst aan de blokkertjes! Er is licht aan het eind van de tunnel… en je mentale en cognitieve ontwikkeling dankt je bij voorbaat voor de stressbeperkingen! Wees ook hier een “BOB“, i.e. “Bewust Onverstoorbare Blokker“…

Mijmerende groetjes,

Miss Mojito

De anti-anorexia reclame van Nolita

Vorig jaar werd ik net zoals het merendeel van de mensen uitermate geschokt door de reclamecampagne van controversiële fotograaf Oliviero Toscani die in 1992 eerder ophef veroorzaakte vanwege een gruwelijke Benneton-campagne waarin een aan AIDS stervende man te zien was.

De foto's van beide shoots zelf zijn eigenlijk prachtig maar vraag is of de wereld klaar is voor zulke reclamecampagnes? Brengt het niet net het averrechtse teweeg en gaan mensen zich eerder afsluiten van het onderwerp om zoiets niet te hoeven aanschouwen? Ik laat dit in het midden gezien ik zelf geen sluitende keuze heb kunnen maken. Dit is een grijze zone waarin het moeilijk is volledig pro of contra te zijn.

‘Nolita’, het Italiaanse kledingmerk, schokte iedereen met een advertentiecampagne in de straten van Milaan net tijdens de beroemde Fashion Week. Levensgrote beelden prijkten in het Milanese straatbeeld en toonden een onverbloemde foto van een anorexiapatiënte.

De vrouw die op de foto’s van de campagne te zien is, is trouwens de 27-jarige Française Isabelle Caro en ze lijdt al vijftien jaar aan anorexia. Op het moment van de shoot woog ze een duizelingwekkende 31 kilo!!! In een interview met het tijdschrift ‘Vanity Fair’ zei Isabelle Caro: ‘Ik heb mezelf veel te lang verborgen gehouden. Nu wil ik de wereld tonen hoe ik er echt uitzie, hoe afzichtelijk dat ook is.’

De shoot moest dan ook het bewustzijn over de eetstoornis vergroten en modehuizen ervan weerhouden uitgemergelde modellen op de catwalk te laten paraderen. ‘Alleen al in Italië’, verkondigde Nolita, ‘lijden twee miljoen vrouwen aan de ziekte die ‘in de meeste gevallen wordt veroorzaakt door stereotiepen die worden opgedrongen door de modewereld’.

Er waren tal van positieve reacties, maar evenveel mensen reageerden nogal geschokt op de advertentie en vonden het onnodig Jan met de Pet op straat op zo'n wijze te choqueren.

Heeft deze campagne zijn doel bereikt? Zijn er meer ogen geopend? Of is het gewoon een gevaarlijke marketingstrategie gericht op het verkrijgen van zoveel mogelijk media-aandacht?

Bedachtzame groetjes,

Miss Mojito

Een beetje nostalgie... Creed mag er dan niet meer zijn, maar deze blijft voor altijd en ik blijf een die hard fan!

YouTube - creed-With Arms Wide Open
         

Well I just heard the news today
It seems my life is gonna change
I closed my eyes, began to pray
Then tears of joy streamed down my face

(chorus)
With arms wide open
Under the sunlight
Welcome to this place
I'll show you everything
With arms wide open
With arms wide open

Well I don't know if I'm ready
To be the man I have to be
I'll take a breath, I'll take her by my side
We stand in awe, we've created life

(chorus)
With arms wide open
Under the sunlight
Welcome to this place
I'll show you everything
With arms wide open

Now everything has changed
I'll show you love
I'll show you everything
With arms wide open
With arms wide open
I'll show you everything
Oh yeah
With arms wide open, wide open

If I had just one wish
Only one demand
I hope he's not like me
I hope he understands
That he can take this life
And hold it by the hand
That he can greet the world
With arms wide open

With arms wide open
Under the sunlight
Welcome to this place
I'll show you everything
With arms wide open
Now everything has changed
I'll show you love
I'll show you everything
With arms wide open
With arms wide open
I'll show you everything
Oh yeah

With arms wide open, wide open

We hebben lang op hete kolen gezeten, maar de brandweer is eindelijk in actie geschoten: ze zijn terug van weggeweest! Sex and the City is back in town, yeah baby! Na vijf jaar worden we opnieuw in de wereld ondergedompeld van Carrie Bradshaw en consorten… en dat laten we maar al te graag toe!

Voor wie deze zo talrijk bekroonde reeks toch nog niet kent: alles draait om vier single hartsvriendinnen zijnde Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte. New Yorkers in hart en nieren en verder ook complete tegenpolen… Opposites attract en dat geldt zeker in dit geval.

Carrie is een hypermodebewuste, beetje neurotische columniste, geeft fortuinen uit aan haar garderobe en dan met name aan designerschoenen zoals Manolo Blahniks (één van Carrie‘s beroemde citaten: “I‘ll end up being an old woman literally living in her shoes“), ze is besluiteloos in de liefde en valt steevast voor de verkeerde mannen, in de reeks verpersoonlijkt door de mysterieuze Mr. Big.

Samantha is de oudste van het viertal, maar zeker niet de minste! Sensuele Samantha is geobsedeerd door seks, mannen en alles wat daaraan gelinkt is. Open en bloot is haar leuze, seks is fun en dat zal de wereld geweten hebben ook. Jagen is niet enkel voor mannen, een vrouw kan in dat geval ook best haar ‘mannetje’ staan!

Miranda, een advocate, houdt zich recht in de wereld gewapend met een overdosis sarcasme. Zij is de ‘wijze’ onder het viertal, houdt van haar onafhankelijkheid en al wat rationeel is. Geen geleuter, steeds recht op het doel afgaand en vooral zonder emotionele belemmeringen…

Charlotte is de romantische ziel onder het viertal. Steeds dromend van de koene ridder op het witte paard, verknocht aan etentjes met kaarslicht, knappe presentabele mannen, preuts tot op het bot… kortom het archetype van het katholieke welopgevoede schoolmeisje en de ideale schoondochter…

Dit alles samen zorgt voor een explosieve combinatie, een soms dolkomische, dan weer ultragevoelige reeks. Hun reilen en zeilen wordt op een groteske manier uitvergroot zodat het vreemd genoeg iedere keer opnieuw herkenbaar wordt voor de kijker. In iedere aflevering heb je wel een aha-moment of vind je wel iets om even over na te denken en hoe vaak je ze weer opnieuw ziet, je wordt het nooit moe!

De mannen moeten nu echt niet gaan denken dat dit enkel voor de vrouwelijke wederhelft is! Neen hoor, de serie is zo slim opgesteld dat zowel Adam en Eva in de geurige appel willen bijten in dit geval… Toen ik ze voor het eerst zag, was ik ook aangenaam verrast door de verfrissende invalshoek: voor een keertje werden taboeonderwerpen helemaal niet uit de weg gegaan, integendeel ze werden net onder het spotlicht geplaatst. 

Enfin, jullie kunnen het vast opmaken uit mijn lyrische beschrijving hier: ik ben alvast een fan en ga dan ook zo spoedig mogelijk kijken naar die alom bejubelde bioscoopfilm. Hopelijk worden ook deze keer mijn verwachtingen ingelost.

Waarom kom ik er nu bij hier zo’n lofzang neer te schrijven -nee hoor, ik heb geen aandelen bij HBO - wel, ik had deze week voor de grap aan een quiz meegedaan: ‘Welk Sex and the City karakter ben jij?’…  Fan zijnde, kon ik dit onmogelijk links laten liggen…

Eventjes kijken: ik ben dol op het uitbreiden van mijn garderobe, evenzeer dol op schoenen (maar kan mij jammer genoeg in de echte wereld geen Manolo’s permitteren, snik!), hou van schrijven ook al is het maar voor de fun, heb een record gebroken in het vinden van de foute mannen en… beetje neurotisch…, hum tja soms… Carrie dus? Aan de andere kant ben ik gezegend met een nogal sarcastische vorm van humor, heb een grotere neiging naar het rationele dan naar het sentimentele en mijn onafhankelijkheid wordt evenzeer afgeschermd als Alcatraz…dan toch eerder Miranda? Samantha toch niet want ik hou m’n pleziertjes het liefst privé en Charlotte al helemaal niet want de strenge nonnetjesschool en ik waren geen goede vrienden vroeger…

Nou ja, volgens de eindscore ben ik dan toch een Carrie-kloon… Neen mannen, zeg nu niet 'Allen daarheen!' want dan moet ik jullie teleurstellen, ik ben geen Carrie... just me... Maar ben wel eens benieuwd of ik dan ook regelrecht in de schoenenafgrond stort en binnen een dertigtal jaartjes blut bovenop een schoenenberg eindig met een stuk stokbrood in de ene hand en een Manolo-muiltje in de andere… Misschien zal de verdoken Miranda in mij alles nog netjes in evenwicht kunnen houden, er is nog hoop…

Dus, doe de test en kijk welk van de vier het beste bij jou past…en dan ga je op zoek naar die anderen die jou perfect aanvullen als je die nog niet gevonden hebt…

Friendship is the glue that holds everything together…

Carrie-achtige groetjes,

Miss Mojito

Voor sommige pleziertjes in het leven spaar je tijd noch moeite…noch geld… Die kleine of soms grote extraatjes maken de dikwijls grijze Belgische dagen toch net dat tikkeltje dragelijker en zorgen ervoor dat je nadien nog dagenlang met een heimelijke glimlach op je gezicht rondwaart…

Een van die genotbrengers bij mij zijn concerten en bovenaan de lijst prijkt één grote naam: “Coldplay” ! Deze Britse band zorgt ervoor dat ik bakvisachtige pieken bereik van zodra hun naam op de affiche van het Sportpaleis prijkt. Dan begint het te kriebelen in mijn buik en worden de aria’s in mijn badkamer opeens talrijker dan voordien… 

Niet dat ik de illusie koester dat ik het ooit op een dag kan redden van Gwyneth Paltrow…nee hoor, naar zulke bakvisachtige toestanden verwijs ik niet…al moet je toch wel toegeven dat Chris Martin een schatje is, nietwaar, Ladies?

Maar de magische aantrekkingskracht van hun muziek is iets wat je niet met woorden kan omschrijven! Je moet het gewoon zelf eens meemaken… Hun vorige optreden in het Sportpaleis bracht een vijftienduizend-koppige massa te been, een ware volksverhuizing zoals vaak met zo’n namen. De sfeer was gewoonweg fantastisch: het ene moment zat de hele zaal enthousiast feilloos het nummer mee te brullen, het volgende moment kon je in die afgeladen tent letterlijk een muis horen lopen omdat iedereen met ingehouden adem en tranen in de ogen naar het podium zat te staren. Zulke stiltes komen alleen maar voor bij de besten en maken het des te ontroerender. Ook moet Coldplay het niet hebben van veel poeha en technische snufjes. Geen technologisch hoogstaand spektakel, neen, een halfdonker podium, de band en ….één lamp hangend boven de bühne… Lijkt misschien vreemd de dag van vandaag, maar geloof me, het miste zijn uitwerking totaal niet! Met eenvoud bereik je soms heel wat meer!

Voor de onwetenden onder jullie (tja, misschien zat een enkeling ergens op een onbewoond eiland de voorbije jaren, je weet maar nooit!), Coldplay beheerst de muzikale scène als sinds 16 januari 1998. Dit prille begin was niet meteen een succesverhaal want ze verloren in eerste instantie de befaamde XFM liedjeswedstrijd in Londen. Maar we vergeven het de juryleden van toen en zullen het maar wijten aan tijdelijke zinsverbijstering!

De band kan zichzelf nog het beste voorstellen en doet dat als volgt:

The people:

- Jonny Buckland
The wise one who plays guitar

- Will Champion
The frightening one who plays drums

- Guy Berryman
The very handsome one who plays bass

- Chris Martin
The other one, who sings

And don't forget

- Phil Harvey
The wise, handsome, frightening one who tells us what to do

Vandaag zijn ze toe aan hun vierde succesalbum : ‘Viva La Vida’ oftwel ‘Death and all his friends’ waarmee ze beloven een totaal nieuwe kant van zichzelf bloot te gaan leggen…

Vrijdag was het dan ook zover: om 8u ‘s morgens blies men het startsein voor de ratrace, zijnde de ticketverkoop van hun concert op 4 oktober aanstaande in het Sportpaleis. Dat ik niet de enige was die reikhalzend zat uit te kijken naar een nieuw muzikaal orgasme bleek heel duidelijk op vrijdag. Met z’n drieën zaten wij klaar om in de aanval te gaan om tickets te bemachtigen!  Maar alle schietgebedjes, smeekbeden en gevloek haalden niks uit. In een recordtempo was de hele handel en wandel in minder dan een half uurtje uitverkocht en het enige wat er nog opzat was zich zo vlug mogelijk en met klamme handjes op een wachtlijst te zetten.

Sta mij toe even te raaskallen en te zeggen dat het bestelsysteem meer dan te wensen overlaat! Ten eerste kan niet iedereen om stipt half acht een uur of twee aan de telefoon gaan hangen op een weekdag. Vele mensen onder ons moeten toch voorrang verlenen aan hun werk want van Coldplay kan je jammer genoeg niet leven. 

Ten tweede is het ongehoord als je weet hoeveel onverlaten een massa tickets hebben opgekocht om die dezelfde dag op E-Bay te zetten aan een minimumbedrag van om en bij de 200 euro voor een tweetal tickets (het duurste ticket van Coldplay kost zo’n 54 euro via de gewone weg ter informatie en het E-Bay bedrag zal stijgen naarmate de einddag van de 'veiling' dichter komt). Zulke praktijken zijn op z’n zachts uitgedrukt een schande! Het ontneemt mensen die hier al jaren naar uitkijken gewoonweg de faire kans om ongestoord van zo’n zeldzaam optreden te kunnen genieten.

Nu doen de geruchten de ronde dat deze frauduleuze handel zal opgespoord worden maar vraag is hoe dat in z’n werk zal gaan. Dat een fan uiteindelijk een ticket scoort en daar een megaprijs voor betaalt nadat hij eerst uit de boot werd geduwd, kan je hem toch niet echt kwalijk nemen. Hem dan de toegang ontzeggen tot het concert op de dag zelf is een dubbele straf toch? Er moet toch een andere manier bestaan zoiets aan banden te leggen. De ticketverkoop verspreiden over meer dan één dag is bijvoorbeeld al een eerlijkere manier om iedereen een kans te geven…

Hoe het ook zij, ik kreeg vrijdag meer dan de neiging het voorbeeld van Mr. Bean te volgen (cfr. The Ratrace) en een aantal strafbare handelingen te gaan plegen om wraak te nemen…

Bij deze, uit naam van alle treurige Coldplay-fans, richt ik een allerlaatste smeekbede tot de organisatoren van het Sportpaleis: dat er toch een tweede concertavond met Coldplay mag komen en dat er een nieuwe manier uitgevonden wordt om aan tickets te komen!

En tot Coldplay:

Dear Coldplay,

In the name of all your belgian fans who couldn’t win the ticket race…
Mend our broken fan hearts and return the smile to our face…
Please come back and play for us a second night !
Undo this wrong, help to set it right!
Don’t let those criminals on E-Bay stand a chance!
Please hear this plea of your faithfull fans!
Let us dream and sing along with you!
That’s a way of celebrating life too!

Musical greetings!

Miss Mojito

Als jullie het allemaal in koor meezingen en een kaarsje branden…who knows… You can’t win if you don’t risk losing…

Hoopvolle groetjes,

Miss Mojito, de mega mega mega Coldplay-fan!!!!!

Wil je meer te weten komen over Coldplay, neem dan een kijkje op hun website:

www.coldplay.com

Als je voor een Amerikaans bedrijf werkt zoals ik dan kan het nog wel eens verkeren op het vlak van safety… In de meesten van deze bedrijven krijgt dit onderwerp prioriteit nummer 1 en verslaat het zo zelfs de andere toppers zoals de winstcijfers en dergelijke.

Dat het onderwerp bovenaan de charts staat, komt natuurlijk doordat een groot aantal onder hen werd uitgekleed door een ongelukkige werknemer die z’n pols brak door een losliggende kabel of door de onschuldige MacDonalds-bezoeker die z’n vinger had verbrand aan het levensgevaarlijke kopje koffie. Miljoenenclaims zijn in dat geval schering en inslag in de Verenigde Staten.

Dat er ruimschoots aandacht wordt besteed aan veiligheid op de werkvloer is op zich begrijpelijk en verdient een pluimpje. Zeker wanneer we spreken over een laboratorium, fabrieksterrein of specifieke beroepen zoals hoogtewerkers etc… Wanneer je echter het merendeel van je tijd achter je computertje doorbrengt, dan leidt het soms toch wel toch grote hilariteit!

De maatregelen zijn eindeloos: zo draag je nooit zomaar een bekertje koffie, neen, je hebt hiervoor speciale houdertjes en dekseltjes. Je draagt geen gevaarlijke schoenen (dus Ladies, geen open teentjes, geen stiletto’s), je houdt je steeds goed vast op de trap en er wordt nooit of te nimmer gelopen op de trap, je belt nooit in de wagen zelfs niet handsfree, je laat nooit een schaar op je bureau liggen, idem voor een briefopener etc…

Opdat je jezelf zou verplichten het nauw te nemen met de regeltjes, werd er een intranet-site opgericht waar je meldingen kan doen over gespotte boosdoeners  op de werkvloer of erbuiten. Dikwijls wordt je onmiskenbaar aangemaand door je chef daar een minimum van 5 meldingen per jaar door te geven en dit wordt dan opgeluisterd op je evaluatieformulier.

Ikzelf sta vast en zeker al meerdere keren in het Zwarte Boekje: tientallen keren per dag spurt ik door de gangen met m’n bekertje koffie zonder dekseltje, zonder houdertje, liefst met een stapel papieren in de andere hand die ik ondertussen aan het lezen ben. Meestal gaat m’n weg langs de trap die ik nooit in normaal tempo aandoe, terwijl ik ondertussen de leuningen pertinent negeer en beklim op mijn anti-veiligheidsschoenen à la Carrie Bradshaw gezien ik altijd al een voorliefde heb gehad voor estetisch perfect verantwoorde maar oh zo gevaarlijke schoentjes… Ik ben dus absoluut geen rolmodel op het vlak van de veiligheid. En dat is nog maar op m’n beide voeten, over mijn gedrag op vier wielen ga ik nog zwijgen, dat is voor een volgende column…

Onlangs was er een zielenpoot die de laatste traptrede had gemist en pardoes ten val kwam. Geen gebroken botten, gelukkig maar, maar wel het hele bedrijf in rep en roer. Een onderzoek werd uitgevoerd naar de precieze oorzaken en gelukkig voor het slachtoffer kon bewezen worden dat hij zich correct had vastgeklampt aan de trapleuning. Niettegenstaande moest er dringend ingegrepen worden voordat we met z’n duizenden van de trap zouden donderen en het bedrijf onherroepelijk naar het faillissement zouden brengen.

Bijgevolg moest iedereen verplicht de voorbije dagen naar een safety training waarbij de focus werd gelegd op het leren lopen, de ‘Slip & Trip training‘. Na een half uurtje statistieken over het aantal trieste valpartijen in België (en toegegeven, zo’n 25000 aangegeven valpartijen is niet mis hè, mochten we allemaal een parcours gaan afleggen en demonstreren hoe ons loopgedrag was: trapje op en af (wel een getrukeerd trapje met nu eens brede en dan eens smalle treden), verschillende vloerbedekkingen die nu eens nat, dan eens met zout en dan weer met schoonmaakproduct waren bespoten, een dweil op de vloer enz.…

Nu had ik toch wel net het geluk dat ik als enige vrouw met m’n hakjes tussen een groepje hoogtewerkers, schilders en technici stond met overall en veiligheidsschoenen! Gevaar liep ik nooit: 20 paar handen stonden al klaar om me bereidwillig op te vangen als ik van het hindernissenparcours naar beneden zou stuiken…  M’n bodyguards waren gentlemen ten top en namen de regel ‘Ladies first…’ uiterst serieus dus mocht Miss Mojito alle obstakels als eerste te lijf gaan voor het stoere mannelijke peloton in de aanval zou gaan. Jammer voor hen, maar m’n hakjes hielden me perfect in balans (tja, een geoefende vrouw is er twee waard, nietwaar Ladies?) en dus was er geen behoefte aan testosterongestuurde reddingsacties.

Hoe het ook zij, vanaf nu ben ik dus een volleerde berggeit die op alle terreinen haar vrouwtje kan staan…of dat tenminste zou moeten kunnen…  Het is een mooie gedachte, nietwaar, vanaf nu ben je zo getraind dat je nooit meer ten val kan komen…

M’n handtas dacht er vorige week wel anders over en besloot onmiddellijk de nieuwe kennis aan de praktijk te toetsen. Toen ik tijdens m’n bezoekje aan één van de fabrieken door de beveiliging wou gaan, bleef de riem van m’n tas koppig hangen aan het ijzeren draaiwerk terwijl ik nietsvermoedend de aftocht blies. Gelukkig had ik een collega voor me met snelle reflexen. Toen de riem mij met een schok tot werkelijkheid wou brengen en een platte neus plotseling bijna realiteit werd, kon die mij net nog -letterlijk- in m’n nekvel grijpen!

Deze misdaad werd netjes in de doofpot gestopt. Gelukkig maar of volgende week stond er vast een nieuwe training op de agenda en een nieuw vinkje naast m’n naam in het zwarte boek!

“Safety is our number one priority“… en bij jullie?

Be safe & veilige groetjes!

Miss ‘Moa-hi-toch!’

Eerst en vooral, mijn welgemeende excuses voor de mannen in Space voor de titel van mijn column… Het onderstaande betreft jullie evenzeer, dus keer bij deze even terug op jullie stappen en herlees als volgt ‘Wat een (business)man niet lijden kan…’

Wie voor het werk vaak van huis weg moet, zal het grotendeels volmondig beamen, wie eerder gebonden blijft aan eigen bodem zal zich bij deze hopelijk een paar vragen gaan stellen: business trips lijken misschien interessant (en ok, dat zijn ze vaak ook) maar verwar ‘business trip’ niet met ‘city trip’ of je zult dikwijls van een koude reis thuiskomen…

Het plaatje oogt leuk: enkele daagjes naar Parijs, London, Praag of een andere uitverkoren toeristische trekpleister…van zodra je de bestemming uit de mond van je overste hoort, flits een beeld van de Eiffeltoren of iets dergelijk ongetwijfeld door je achterhoofd!

Als je een erg leuke, meegaande overste hebt dan krijg je misschien met veel geluk die Eiffeltoren zonder een verrekijker te zien maar meestal moet je het stellen met de uitnodigende folder die ligt te blinken aan de receptie van je hotel… Jaja, de Eiffeltoren niet zien omdat je de Franse grens niet bent overgestoken is één zaak, er op 10 minuten wandelafstand in de buurt zitten en enkel een vergaderzaal zien, is vaak genoeg om je de neiging te geven ervan af te gaan springen…

Nog leuker wordt het als je eindbestemming helemaal niet in de brochure van Thomas Cook te vinden is en je ergens in een godverlaten oord belandt waar men toevallig genoeg plaats vond om een industrieel terrein neer te poten…dit genoegen had ik deze week…

Vluchten naar zulke bestemmingen zijn dikwijls niet populair, niet populair is niet erg winstgevend, niet winstgevend staat gelijk met schaars en schaars eindigt blijkbaar onvermijdelijk met ‘erg vroeg’ of ‘erg laat’ vliegen… 

Zodoende mocht ook Miss Mojito erg vroeg uit de veren na een korte nacht om voor dag en dauw de al oh zo overvolle volle check-in van Brussels Airlines aan te doen… Express drop-off zal je nu zeggen, vergeet het maar: dit is nu zo populair geworden dat de wachttijden daar al even erg kunnen oplopen als aan de reguliere check-in… ook om 5 uur ‘s ochtends (of ‘s nachts vanuit mijn perspectief). 

Kreunend onderga je je lot want er zit nou eenmaal niks anders op (waarom kon die lieve overste van jou nou geen flexibel ticket voorzien want daar staat natuurlijk geen file). Neen, gelaten onderga je het lot van het Economy Light-groepje.

Na drie kwartier aanschuiven, hunker je of naar je bed of naar liters koffie of naar beiden! Maar het aanschuiven duurde zo lang, dat je best eerst naar de security kan gaan of het kan wel eens lelijk uitdraaien… nog geen koffie dus…
Je hebt al je voorzorgen genomen: geen zware riemen met bling bling, geen vloeistoffen in je handbagage om problemen te vermijden, geen andere levensbedreigende zaken, kortom je bent er helemaal klaar voor! Maar het mag niet baten: met één been hang je er nog maar door of je trommelvlies bespeurt het gevreesde beepen al! Een zo streng mogelijk kijkende dame neemt je hééééééél discreet mee naar de ‘schoenen X-ray’ (tja, bestaat er een woord voor?) en ja hoor, voor een onbekende reden brengt één enkele schoen het onheil. Zucht. Waarom wou je nou echt dat ene leuke paar met de hakjes dragen? De zo mogelijk nog strenger kijkende dame wijst afkeurend naar een stoel en terwijl de rest vrolijk voorbijhuppelt naar Douwe Egberts en consorten, zit jij je met nogal rode kaken en blote voeten af te vragen of je teennagels wel ‘deftig’ gelakt zijn voor deze onverwachte confrontatie met de openlucht… Nadat er blijkbaar toch beslist werd dat je toch geen messenwerpster bent, mag je op dezelfde schoentjes afdruipen -en denk je al aan het extra paar schoenen dat je gelukkig bij hebt voor de terugkeer- om troost te gaan zoeken bij het eerste beste koffiestandje.

De euforie van de koffie zakt snel nadat je al zo’n half uur naar de landingsbaan hebt zitten staren en ieder vliegtuig opeens gevaarlijk op een hangmat begint te lijken. Het slaperige gevoel verdwijnt echter ogenblikkelijk nadat je het vliegtuig bent opgestapt. Niet van opwinding, maar de airco blaast zo hard dat je droomt van het donsdeken op je bed in plaats van je bed zelf!

Op korte vluchten in Economy Light word je om 7u ‘s morgens nog eens extra gemarteld omdat je de koffie kan ruiken van de Flexible Flyers maar als je er zelf wil, moet je daar een aardig koffieduit voor ophoesten. Niet dat ik gierig ben, maar het hele gedoe voor een kop koffie kan mij dan ook weer gestolen worden dus doe je the next best thing namelijk een dutje… Maar voor je goed en wel bent ingedommeld en je kussen gewoon kan ruiken, word je bruusk uit je wensdromen weggerukt door de stem van de piloot die je vrolijk meldt dat we bijna ter bestemming zijn waar het weer aangenaam zacht is… Opnieuw zucht. Met nu opgezwollen oogleden strompel je naar de bagageband terwijl je hardop bidt dat je koffertje evengoed ter bestemming is geraakt. Opluchting alom als je het herkenbare kleinood op de band ziet rollen.

Vol optimisme holt een koffieleut zoals ik weer naar het eerste beste koffiestandje om de volgende lading cafeïne naar binnen te kappen, kwestie van weer normale oogleden te krijgen…  Op je Engelse bestemming is het uur weer onverbiddelijk naar zeven uur teruggesprongen dus de collega die je van de luchthaven komt oppikken zal niet voor achten verschijnen.

Wat doe je dan op zo’n kleine luchthaven? Juist ja, meer koffie slurpen…en tja roker die ik ben opgelucht naar buiten spurten voor het eerste en wellicht zeldzame opkikkertje die dag (sorry aan de antirokers, maar some habits die hard)...  Tegen achten slaat de verveling en slaap weer hard toe en voel je de bui al hangen… ongeduldig draai je cirkeltjes voor de uitgang…geen collega te zien…en dan krijg je telefoon: ‘lekke band, het zal wel nog een half uurtje of zo duren…’  Je vloekt binnensmonds, je vloekt hardop en je vervloekt je baas die je op zo’n onmogelijk uur het bed heeft uitgeworpen. 

Nadat de redder in nood eindelijk is komen opdagen, wacht je een marathon van drie dagen: werken werken werken werken eten werken slapen, vroeg opstaan en opnieuw van vooraf aan beginnen… Er wordt verwacht dat je ondertussen steeds glimlacht, het avondmaal afsmaakt met kleurrijke conversaties, je maatpakken piekfijn uit het mini-koffertje ten berde brengt en de ramptoestanden op het vasteland vastberaden telefonisch oplost…

De sightseeing tour bestond uit de rit van en naar de luchthaven. Terwijl je half in het zweet uitbrak op de engelse rotondes, keken de schaapjes aan de zijkant je meewarrig aan en de waaghalzen die de rotsen langs de snelweg beklommen - ja echt- deden je wanhopig verlangen naar vakantie. 

De luchthaven is deze keer een opluchting al moet je het nog 2,5 uur zien te trekken tot je de motoren hoort ronken. Daarna hang je wederom half in coma in je zetel tot een onschuldige maar oh zo luid wenende baby in het zitje voor je zijn ongenoegen laat merken over die baby-onvriendelijke toestanden. Hoe lief je babies ook vindt, op dat ogenblik zou je het liefst een uurtje doof zijn…

Zaventem…oh Zaventem…de haatrelatie van drie dagen terug verandert in een oogwenk in een passionele liefdesrelatie! Licht aan het eind van de tunnel… Nog eventjes en Home Sweet Home…

“Dames & Heren, binnen enkele ogenblikken komen wij aan ter bestemming. Het weer in België is aangenaam zacht en bedraagt momenteel nog 16 graden. De kapitein en zijn bemanning bedanken u voor uw vertrouwen in Brussels Airlines en wensen u nog een aangename avond!”

Ooit al gedacht dat deze woorden u als muziek in de oren zouden klinken?

Belgische groetjes,

Miss Mojito